Ισχυρισμός: Οι προσεληνώσεις του 1969 ήταν ψεύτικες, διότι είναι αδύνατο η σημερινή προηγμένη τεχνολογία να χρειάζεται 10 μέρες μόνο για έναν γύρο της Σελήνη χωρίς προσελήνωση, ενώ τότε μπορούσαν.
Συμπέρασμα: Στόχος της αποστολής Artemis II είναι μία επανδρωμένη πτήση που θα δοκιμάσει την ικανότητα των συστημάτων και των ομάδων να διατηρήσουν το πλήρωμα εν ζωή κατά τη μετάβασή του στη Σελήνη, καθώς και την ετοιμότητα των συστημάτων και των διαδικασιών έκτακτης ανάγκης να ανταποκριθούν επιτυχώς στις απαιτήσεις ενός τέτοιου ταξιδιού. Η βασική τεχνολογία του πυραύλου δεν έχει αλλάξει δραστικά, ενώ τα πρωτόκολλα ασφαλείας έχουν γίνει πολύ πιο αυστηρά και απαιτητικά.
Η αποστολή Artemis II αποτελεί το κρίσιμο πρώτο βήμα για την επιστροφή του ανθρώπου στη Σελήνη μετά από 50 χρόνια, μεταφέροντας τετραμελές πλήρωμα σε μια τροχιά γύρω από το φεγγάρι για τον ενδελεχή έλεγχο των συστημάτων υποστήριξης ζωής του σκάφους Orion.Στις 3 απριλίου 2026, με αφορμή την εκτόξευση της επανδρωμένης αποστολής Artemis II την 1η απριλίου, κυκλοφόρησε στα social media μια ανάρτηση που αμφισβητεί την προσελήνωση του 1969. Ο υποστηρίζει, μέσω μιας ειρωνικής σύγκρισης, ότι θα ήταν παράλογο το γεγονός ότι σήμερα, «με τεχνολογία επιπέδου Tesla», μια «απλή» τροχιά γύρω από τη Σελήνη διαρκεί περίπου δέκα ημέρες, ενώ το 1969 φέρεται να πραγματοποιήθηκε προσελήνωση με πολύ πιο στοιχειώδη μέσα.Ωστόσο, αυτός ο ισχυρισμός και η σύγκριση είναι παραπλανητικοί.
Τι ισχύει
Ο ισχυρισμός ότι η τεχνολογία του πυραύλου του Apollo 11 ειναι σαφώς υποδεέστεερη από αυτή του Artemis II δεν ευσταθεί. Ο πύραυλος Saturn V του 1969 παραμένει μέχρι σήμερα ένα από τα ισχυρότερα επιτεύγματα της μηχανικής, με την ισχύ του να συγκρίνεται άμεσα με τον σύγχρονο SLS του προγράμματος Artemis NASA – SLS vs Saturn V. Ενώ η υπολογιστική ισχύς σήμερα έχει όντως εκτοξευθεί, η βασική φυσική της προώθησης παραμένει αναλλοίωτη εδώ και δεκαετίες. Για να νικήσει ένα σκάφος τη βαρύτητα της Γης, απαιτείται η ίδια τεράστια ποσότητα ενέργειας και καυσίμων, ανεξάρτητα από το πόσο εξελιγμένο είναι το λογισμικό του. Η απόσταση των 384.000 χλμ. παραμένει μια σταθερή πρόκληση και η ταχύτητα διαφυγής (11,2 km/s) αποτελεί έναν αμετάβλητο νόμο της φυσικής NASA – Escape Velocity που δεν επηρεάζεται από τον αριθμό των microchips.
Επιπρόσθετα, οι δύο αποστολές πραγματοποιήθηκαν υπό εντελώς διαφορετικές συνθήκες και με διαφορετικούς στόχους. Η NASA του 1969 βρισκόταν υπό την αφόρητη πίεση του ανταγωνισμού με την ΕΣΣΔ. Η εντολή του του τότε προέδρου της ΗΠΑ John F. Kennedy ήταν σαφής συγκεκριμένα, ο Kennedy ήθελε μια επίδειξη δύναμης των ΗΠΑ έναντι της ΕΣΣΔ, θέτοντας ως στόχο την προσελήνωση πριν το τέλος της δεκαετίας του ’60. Αυτό οδήγησε σε μια προσέγγιση που σήμερα θα θεωρούνταν απαγορευτική. Οι αστροναύτες του Apollo 11 είχαν, σύμφωνα με εκτιμήσεις της εποχής, περίπου 50% πιθανότητα επιτυχίας. Πολλά συστήματα δοκιμάζονταν για πρώτη φορά απευθείας στην αποστολή, ενώ σήμερα η NASA απαιτεί εξαντλητικές δοκιμές.
Η αποστολή Artemis II έχει ως στόχο, μεταξύ άλλων, να δοκιμάσει αν τα συστήματα υποστήριξης ζωής μπορούν να κρατήσουν το πλήρωμα ασφαλές σε βαθύ διάστημα πριν επιχειρηθεί η κάθοδος στην επιφάνεια. Σε αντίθεση με το παρελθόν, το σκάφος θα πραγματοποιήσει πολλαπλές τροχιές γύρω από τη Γη για εξαντλητικούς ελέγχους των συστημάτων υποστήριξης ζωής, πριν δοθεί η τελική ώθηση προς τη Σελήνη NASA – Artemis II Mission Map. Σήμερα, τα πρωτόκολλα για την προστασία της ανθρώπινης ζωής είναι κατά πολύ αυστηρότερα, με τη NASA να εφαρμόζει εξαντλητικά συστήματα ελέγχου NASA Safety Standards που δεν υπήρχαν τη δεκαετία του ’60.
Η αποστολή Artemis II ακολουθεί την ίδια ακριβώς βιομηχανική και φυσική λογική με το 1969, καθώς η διάρκεια των 10 ημερών περιλαμβάνει τις ίδιες 3 ημέρες μετάβασης και 3 ημέρες επιστροφής, με τον επιπλέον χρόνο να αφιερώνεται σε απαραίτητους ελέγχους ασφαλείας σε τροχιά γύρω από τη Γη.
Επισης, είναι ιστορικό δεδομένο ότι οι αποστολές Apollo χρειάζονταν περίπου 3 ημέρες για τη μετάβαση και άλλες 3 για την επιστροφή, πέραν του χρόνου παραμονής στην επιφάνεια (NASA – Apollo 11 Timeline). Η διάρκεια του ταξιδιού καθορίζεται από τους νόμους της τροχιακής μηχανικής και την ανάγκη για μια τροχιά ελεύθερης επιστροφής ή «free return trajectory», η οποία εγγυάται την ασφάλεια του πληρώματος σε περίπτωση βλάβης των κινητήρων (ESA – Trajectories to the Moon).
Η Artemis II «χτίζει» πάνω στο μοντέλο του Apollo. Η φυσική διαδρομή παραμένει η ίδια (3+3 ημέρες), και οι επιπλέον ημέρες χρησιμοποιούνται για να διασφαλιστεί ότι η σύγχρονη τεχνολογία λειτουργεί άψογα πριν το σκάφος Orion απομακρυνθεί οριστικά από τη Γη.
Τέλος, πέρα από τις τεχνικές αναλύσεις, η ιστορική πραγματικότητα των προσεληνώσεων Apollo επιβεβαιώνεται πλέον από αδιάψευστα οπτικά τεκμήρια που προέρχονται από σύγχρονους, ανεξάρτητους δορυφόρους. Ο Lunar Reconnaissance Orbiter (LRO), ο οποίος βρίσκεται σε τροχιά γύρω από τη Σελήνη από το 2009, έχει αποστείλει φωτογραφίες εξαιρετικά υψηλής ανάλυσης που αποτυπώνουν με ακρίβεια τα σημεία προσεδάφισης (NASA LRO – Apollo Sites).
Στις εικόνες αυτές διακρίνονται καθαρά οι βάσεις των σεληνακάτων, τα επιστημονικά όργανα, τα σεληνιακά οχήματα , ακόμα και τα ίχνη των αστροναυτών που παραμένουν ανέπαφα στην επιφάνεια λόγω της έλλειψης ατμόσφαιρας. Επιπλέον, ανεξάρτητες διαστημικές υπηρεσίες από την Ινδία (Chandrayaan-2) έχουν επίσης επιβεβαιώσει τον εντοπισμό των ιστορικών αυτών αποτυπωμάτων, καταρρίπτοντας οριστικά κάθε θεωρία περί σκηνοθεσίας (SkyatNight – Apollo sites from orbit).
Συμπέρασμα: Στόχος της αποστολής Artemis II είναι μία επανδρωμένη πτήση που θα δοκιμάσει την ικανότητα των συστημάτων και των ομάδων να διατηρήσουν το πλήρωμα εν ζωή κατά τη μετάβασή του στη Σελήνη, καθώς και την ετοιμότητα των συστημάτων και των διαδικασιών έκτακτης ανάγκης να ανταποκριθούν επιτυχώς στις απαιτήσεις ενός τέτοιου ταξιδιού. Η βασική τεχνολογία του πυραύλου δεν έχει αλλάξει δραστικά, ενώ τα πρωτόκολλα ασφαλείας έχουν γίνει πολύ πιο αυστηρά και απαιτητικά.
